• 1.jpg
  • 2.jpg
  • 3.jpg

Miejscowości

Wiadomości

Aktualności

Fotorelacje

Videorelacje

Najbliższe wydarzenia

Fauna Bieszczadów

Fauna Bieszczadów (35)

piątek, 25 kwiecień 2014 13:28

Fauna Bieszczadów: kumak górski

Napisane przez

Kumak górski (Bombina variegata) jest niewielkim płazem bezogonowym z rodziny kumakowatych. Z tej rodziny w Polsce występuje również kumak nizinny (Bombina bombina). Kumaka górskiego spotyka się w Wschodniej i Środkowej Europie oraz na Bałkanach. W Polsce w występuje Karpatach i Sudetach. Jego zasięg przeważnie związany jest z siedliskami położonymi powyżej 300 m n.p.m. Dotychczas udało go się zaobserwować na wysokości 1600 m n.p.m. (Hala Gąsienicowa w Tatrach). Ta miniaturowa ropucha nie przekracza 6 cm długości ciała i 6 g masy ciała. Odznacza się ciemnopopielatym brzuszkiem z żółtymi plamami. Ukazuje go zaniepokojony, np. w przypadku ataku drapieżnika. Spotyka się go najczęściej w miejscach nasłonecznionych w płytkich kałużach, zapełnionych wodą koleinach i innych niewielkich zbiornikach wodnych.

DSC09432

Jest gatunkiem ciepłolubnym i jaja składa w wodzie, której temperatura waha się w granicach 14-25oC. Samce kumaków mają parzyste worki powietrzne umiejscowione na dnie jamy gębowej, za pomocą których w okresie godowym wabią samice. Od ich charakterystycznego śpiewu godowego „kumkania" pochodzi ich nazwa rodzajowa. W Polsce podlega ścisłej ochronie, znajduje się również w II Załączniku Dyrektywy Siedliskowej i na podstawi miejsc jego występowania wyznaczano obszary Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000. Kumak górski w Bieszczadach jest gatunkiem pospolitym spotykanym na szlakach, stokówkach leśnych, w kamieniołomach itp.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

 DSC09433

piątek, 25 kwiecień 2014 13:27

Fauna Bieszczadów: zaskroniec

Napisane przez

Zaskroniec zwyczajny (Natrix natrix)jest przedstawicielem rodziny płozowatych. Jest najpospolitszym krajowym wężem. Spotyka się go na nasłonecznionych stanowiskach w pobliżu zbiorników wodnych. Ubarwienie ciała oliwkowozielone, z tyłu głowy, za skroniami posiada dwie żółte plamki, którym zawdzięcza swoją polską nazwę. Dymorfizm płciowy odznacza się rozmiarami ciała. Samice są większe od samców. Długość ciała samicy 60-140 cm, samca 50-100 cm. Zdarzają się wyjątkowe okazy, najdłuższy mierzył 205 cm. Gody zaskrońców rozpoczynają się z kwitnieniem tarniny i trwają do pierwszych dni czerwca. W tym okresie węże gromadzą się w kłębowiskach złożonych z kilkunastu osobników. Po kopulacji i zapłodnieniu samica wyszukuje ciepłego i wilgotnego miejsca gdzie składa od 9 do 28 jaj. Na przełomie sierpnia i września wykluwają się młode i od razu szukają zimowisk.

ZASKRONIEC ODMIANA MELANISTYCZNA(Natrix natrix) M.Strusiewicz 2154
Zaskroniec żywi się żabami, traszkami, rybami lub drobnymi gryzoniami, które połyka w całości bez uprzedniego uśmiercania. Atakuje w ciągu dnia za ofiary wybierając jedynie poruszające się zwierzęta. Doskonale pływa i nurkuje. Zaatakowany broni się pozorując atak głową lub udaje martwego wywracając się spodnią częścią do góry i wywala na wierzch język. Pochwycony wypuszcza z otworu kloacznego cuchnącą ciecz.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

 ZASKRONIEC ZWYCZAJNY(Natrix natrix) M.Strusiewicz 7158

piątek, 25 kwiecień 2014 13:26

Fauna Bieszczadów: lis

Napisane przez

Lis (Vulpes vulpes) jest najpospolitszym krajowym drapieżnikiem z rodziny psowatych. Za swoją ostoję najczęściej wybiera lasy śródpolne. Cechą charakterystyczna budowy jego ciała jest wydłużony tułów, głowa o ostro zakończonym pysku i trójkątne uszy. Posiada krótkie kończyny. Przednie i pięciu palcach i tylne o sześciu palcach. Ogon zwany kitą jest długi i puszysty o białym zakończeniu. W górnej stronie ogona , 5-6 cm od nasady, znajduje się gruczoł zapachowy. Wierzch ciała jest rudawy, spód biały, uszy i dolna część kończyn ciemne. Zmienność ubarwienia jest bardzo duża. Lis jest zwierzęciem wszystkożernym. Podstawą jego diety stanową małe gryzonie. Żywi się również owadami, ślimakami, ptakami, padliną, jagodami i innymi owocami, rzadziej zającami lub królikami. W pobliżu osad ludzkich odwiedza regularnie śmietniki i wysypiska.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

 LIS(Vulpes vulpes) M.Strusiewicz 0063

piątek, 25 kwiecień 2014 13:25

Fauna Bieszczadów: jeleń szlachetny

Napisane przez

Jeleń szlachetny (Cervus elaphus) jest największym europejskim przedstawicielem rodziny jeleniowatych. Zamieszkuje lasy na nizinach i w górach. Tworzy niewielkie stada.

jelenfotMS (1)
Osiąga wagę do 350 kg, długość ciała od 1,65 do 2,5m oraz wysokość w kłębie od 0,75 do 1,5m. Samce zwane bykami są większe od samic, łań. Ubarwienie sierści zmienne, latem brązowo płowe, zimą bardziej szara. Ubarwione są zazwyczaj jednolicie, jedynie młode osobniki wyróżniają od starszych plamy na sierści. Samce posiadają na szyi dłuższe włosy tworzące charakterystyczną grzywę. Ogon jeleni dochodzi do 15 cm długości.

JELEN(Cervus elaphus) M Strusiewicz 2133
Poroże wyrasta samcom, gdy skończą rok życia. Jest ono nierozgałęzione, dlatego też myśliwi nazywają takie osobniki szpicakami. Po zrzuceniu takiego poroża na wiosnę wyrasta im poroże z trzema lub czterema odnogami. Każde następne poroże ma o jedno lub dwa odgałęzienia więcej. Odnotowywano osobniki, które miały 30 odgałęzień. Myśliwi używają specjalistycznego nazewnictwa w oparciu o liczbę par odrostków, tak więc samiec o 6 parach odgałęzień nazywany jest dwunastakiem, o 7 parach, czternastakiem itd. Największe poroża mają samce w wieku od 10 do 15 lat. Waga poroży od 5 kg do 15 kg. Rosnące poroże pokryte jest skórą, zwaną scypułem. Po osiągnięciu właściwych dla danego osobnika rozmiarów poroża scypuł zamiera i jest ścierany przez zwierzę o drzewa, powodując czasami szkody w lasach. Jelenie zrzucają poroże na przełomie zimy i wiosny. Nowe poroże kończy swój wzrost w sierpniu.

JELEN(Cervus elaphus) M Strusiewicz 9951
Jelenie odżywiają się pokarmem roślinnym. W skład ich diety chodzą rośliny zielne, gałęzie i pędy drzew i krzewów, grzyby i jagody. Odwiedzają również opuszczone wsie w Bieszczadach poszukując starych sadów, gdzie zjadają opadłe owoce. Są aktywne o brzasku i wieczorem.

JELEN(Cervus elaphus) M Strusiewicz 0525
Okres godowy przypada jesienią. Nazywany jest rykowiskiem. Bieszczadach najczęściej przypada on od połowy września do połowy października. Sygnałem do rozpoczęcia zalotów są pierwsze przymrozki. Samce walczą o stada łań zwane chmarami. Za oręż służą bykom ich poroża. Samice po ciąży, która trwa 235 dni rodzą jedno lub dwa młode.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

jelenfotMS (2)

jelenfotMS (3)

jelenfotMS (4)

jelenfotMS (5)

jelenfotMS

piątek, 25 kwiecień 2014 13:25

Fauna Bieszczadów: dzik

Napisane przez

Dzik (Sus scrofa) jest ssakiem z rzędu parzystokopytnych. Długość głowy i tułowia dzika wynosi od 1,4 do 1,9m, ogona od 15 do 30 cm. Wysokość w kłębie dochodzi do 1 m. Samce (odyńce) ważą od 50 do 190 kg, w Karpatach spotyka się osobniki dochodzące do 350 kg. Samice (lochy, samury) ważą od 35 do 100 kg. Samce poza rozmiarami odróżniają się od samic silnie rozwiniętymi kłami. Górne myśliwi nazywają fajkami, dolne nazywane są szablami. Tworzą one groźny oręż Ubarwienie futra u dzików jest zmienne od niemal czarnego przez brązowo-czerwone po płowe.

DZIK(Sus scrofa)   M.Strusiewicz 9589

Młode zwane warchlakami do 3-4 miesiąca życia odznaczają się czarnymi pasami na płowym tle, tworzą one swoisty kamuflaż. Gody dzików nazywane są huczką odbywają się od listopada do lutego. Samica po ciązy trwającej od 114 do 140 dni, rodzi w kwietniu od 2 do 8 młodych. Dziki są wszystkożerne, zjadają pokarm roślinny i zwierzęcy, nie gardzą padliną. W Polsce podlega sezonowej ochronie (lochy- samice od 16 stycznia do końca sierpnia, a odyńce-samce i pozostałe przez cały marzec).Zamieszkuje lasy liściaste i mieszane z gęstym podszyciem oraz młodniki. Zdarzają się osobniki, które wybierają sąsiedztwo ludzkich osiedli, nawet a obrzeżach dużych miast. Tworzą stada zwane watahami, w skład których wchodzi locha z kilkoma warchlakami. Odyniec rzadko wiąże się ze stadem.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl
piątek, 25 kwiecień 2014 13:23

Fauna Bieszczadów: żubr

Napisane przez

Żubr (Bison bonasus) jest największym europejskim ssakiem z rodziny pustorogich. Zamieszkiwał lasy mieszane o charakterze pierwotnym mieszane z udziałem terenów podmokłych. Wskutek intensywnych polowań był na krawędzi zagłady. Ostatni żubr (podgatunek nizinny) padł w Puszczy Białowieskiej w 1919r. Ostatniego byka (podgatunek górski) zastrzelono w 1925r. Populację odtwarzano z kolekcji zgromadzonych w zwierzyńcach i ogrodach zoologicznych. Pierwsze stado wypuszczono z zagrody na wolność w 1955 roku na terenie Puszczy Białowieskiej. Samce zwane bykami osiągają wagę ciała do 900 kg. Ich wysokość w kłębie wynosi od 170do 200 cm. Samice zwane krowami ważą od 350 do 500 kg, są niższe od samców osiągają wysokość w kłębie od 160 do 190 cm. Głowa żubra jest stosunkowo duża i ciężka o szerokim i wypukłym czole. Oczy są niewielkich rozmiarów, przystosowane do poruszania się w gęstym lesie. Krótkie rogi są skierowane do góry i zagięte do środka. Posiada grubą i krótką szyję z wyraźnym podgardlem. Przód tułowia odróżnia się rozmiarami od reszty ciała na skutek silnie rozwiniętego kłębu. Sierść o kasztanowo-brunatnej barwie, w zimie przybiera ciemniejsze tony.

1-DSC01719

Obecnie żubr występuje w Bieszczadach, Puszczy Białowieskiej, Boreckiej, Niepołomickiej i Pszczynie.
Aktualnie populacja żubrów na świecie liczy ok. 3400 osobników, z czego 800 żyje w Polsce. Polska jest krajem o najliczniejszej wolno żyjącej populacji omawianego gatunku, jest to zasługą wielu polskich przyrodników zaangażowanych w jego ochronę. Sylwetka żubra zdobi logo najstarszej i najliczniejszej polskiej organizacji ekologicznej Ligi Ochrony Przyrody.
W Bieszczadach występują wtórnie zdziczałe, żyjące na wolności żubry linii białowiesko-kaukaskiej. Najchętniej zamieszkują lasy liściaste i mieszane z polanami. Objęte całkowitą ochroną.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

 1-DSC01643

1-DSC01651

piątek, 25 kwiecień 2014 13:22

Fauna Bieszczadów: bóbr europejski

Napisane przez

Bóbr europejski (Castor fiber) jest największym przedstawicielem rzędu gryzoni w Europie. Jest gatunkiem, który dzięki skutecznej ochronie stał dość pospolity. Występuje przeważnie w lasach łęgowych, nad strumieniami, rzekami i jeziorami.
Długość ciała osobników dorosłych waha się od 70 do100 cm. Ciężar ciała od 15 do 30 kg. Ogon zwany kielnią jest szeroki, spłaszczony i pokryty łuskami, jego długość nie przekracza 38 cm. Służy jako ster regulujący głębokość zanurzenia. Futro o kolorze od brązowego do czarnego, na spodzie ciała jest jaśniejsze. Ma małe oczy i uszy. Palce w tylnych łapach są złączone błoną, ułatwiającą pływanie. W pobliżu narządów płciowych posiada gruczoły wydzielającą tzw. strój bobrowy, wydzielający zapach piżma. Jest on cennym surowcem w przemyśle leczniczym i perfumeryjnym. Żeruje, pływa i buduje zazwyczaj nocą i o zmierzchu. Odżywia się roślinami wodnymi i przybrzeżnymi. Zjada też łyko drzew i krzewów: wierzby, topoli i osiki. Na zimę gromadzi w wodzie zapasy z postaci ściętych z gałęzi i pni. Zakłada nory na brzegach rzek, jezior oraz wałach przeciwpowodziowych. Często zamiast nor buduje kopce z gałęzi i mułu, otoczone wodą, zwane żeremiami. Przegradzają rzeki i strumienie tamami, aby utrzymać odpowiedni poziom wody do ochrony swych siedlisk i transportu pożywienia. Samice po 100 dniach ciąży rodzą od 1 do 15 młodych. W ciągu roku mają jeden miot.

BOBR(Castor fiber) M.Strusiewicz 6413

Działalność bobrów jest pożyteczna. Budowane przez nie tamy zatrzymują odpływ wody, powodują zalewanie znacznych połaci terenu przyczyniając się do ochrony rzadkich przedstawicieli flory i fauny wilgociolubnej. Przyczyniają się również do podniesienia poziomu wód gruntowych. Na terenie wałów przeciwpowodziowych czyni szkody.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl
piątek, 25 kwiecień 2014 13:21

Fauna Bieszczadów: ryś

Napisane przez

Ryś (Lynx lynx) jest największym europejskim przedstawicielem rodziny kotowatych. W Polsce występuje na wschodzie kraju i w Karpatach. Sprowadzony sztucznie na Mazury przez WWF Polska. Zasiedla rozległe kompleksy leśne z dużym udziałem podszytu i starych dziuplastych drzew. Długość ciała od 80-130 cm, z czego ogon mierzy od 12 do 22 cm. Waży od 16 do 34 kg. Posiada krępy tułów, długie i silne nogi zakończone ostrymi pazurami. Sierść żółtoruda z brunatnymi plamkami, brzuch i bokobrody białe. Uszy tego „europejskiego tygrysa" są zakończone charakterystycznymi pędzelkami.

RYS(Lynyx lynyx) M.Strusiewicz 9766

Ryś ma robrze rozwinięty wzrok i słuch. Dobrze spina się po drzewach, potrafi szybko biegać i wysoko skakać. Jest samotnikiem. Prowadzi nocny tryb życia. Poluje z zasadzki i podchodu. W trakcie poszukiwania ofiary przemierza średnio 7 km w czasie jednej nocy. Jego ofiarą padają ssaki i ptaki. Zjada również padlinę, drobne gryzonie, płazy i owady. Ruja zwana marcowaniem przypada w lutym lub marcu. Ciąża u rysi trwa od 70 do 74 dni. Młode rodzą się w dziuplach lub wyrokach. Może być ich 2, 3 lub 5 w jednym miocie. Przez rok nie rozstają się z matką.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl
piątek, 25 kwiecień 2014 13:20

Fauna Bieszczadów: zając szarak

Napisane przez

Zając szarak (Lepus europaeus) jest stepowym ssakiem należącym do rodziny zającowatych, pospolicie występującym na obszarze całego kraju. Spotyka się go głównie na otwartych terenach upraw rolniczych, łąk, w zagajnikach śródpolnych. Długość ciała 75 cm, wysokość 30 cm, ogon (omyk) 8-10 cm, waga 3-6 kg. Ogon od góry czarny, spodem biały. Uszy (słuchy) są dłuższe od głowy. Nogi tylne (skoki) są znacznie dłuższe od przednich, pozwalają na wykonywanie długich skoków i szybkiego pędu. Futro (turzyca) o szarej barwie pozwala na maskowanie się w gęstwinie traw. W zimie staje się jaśniejsze i gęstsze niż w lecie.

zajacfotMS

W skład diety zająca wchodzi jedynie pokarm roślinny roślinożerne. Zające przyczyniają sie do powstawania szkód w sadach, ogrodach i szkółkach leśnych. Zając od wieków jest obiektem polowań, objęty jest okresem ochronnym (od stycznia do października). Na przełomie ostatnich lat obserwuje się spadek populacji zająca. Ma to związek z coroczną akcją rozrzucania szczepionek przeciwko wściekliźnie dla lisów, który jest największym naturalnym wrogiem zająca. Ponadto zające są wyłapywane przez wałęsające się psy. Część pada też ofiarą urządzeń mechanicznych stosowanych w rolnictwie.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

 ZAJAC SZARAK(Lepus europaeus) M.Strusiewicz 0955aa

piątek, 25 kwiecień 2014 13:19

Fauna Bieszczadów: sarna

Napisane przez

Sarna (Capreolus capreolus) jest ssak z rodziny jeleniowatych, pospolitym na terenie całego kraju.Występuje w małych stadach w lasach oraz w obrębie pól i łąk. Długość ciała od 95 do 130 cm (w tym tułowia ok. 70 cm), wysokość w kłębie ok. 75 cm, masa ciała nie przekracza 36 kg. Posiada smukłe ciało i wysokie nogi. Ubarwienie sierści: czerwonobrązowa w lecie, siwobrązowe lub siwożółte w zimie. Charakterystyczna biała plama na pośladkach w gwarze myśliwskiej nazywana jest lusterkiem. Samce zwane rogaczami lub koziołkami posiadają niewielkie poroże (parostki), które zrzucają na początku zimy. Najbardziej rozwinięte parostki rzadko mają więcej niż trzy rozgałęzienia. Najmocniejsze poroża mają kozły w wielu od 5 do 8 lat. Samice (kozy) nie posiadają rogów.

SARNA(Capreolus capreolus) M.Strusiewicz 9600

Sarny są roślinożercami. W skłąd ich doety wchodzą rośliny zielne, pędy i gałązki drzew i krzewów, porosty oraz jagody. Ruja odbywa się od połowy lipca do połowy sierpni. Ciąża trwa 40 tygodni, z czego rozwój płodu trwa 22-24 tygodnie. Jest ona przedłużana, co jest zjawiskiem wyjątkowym wśród jeleniowatych. Rodzące się w maju koźlęta maja ochronną szatę w postaci białych plamek na grzbiecie. Umożliwia im to ukrycie się w zaroślach w pierwszych tygodniach życia, kiedy nie są w stanie podążać za matką. Matka pozostawia młode w zaroślach, co pewien czas podchodząc je nakarmić. Dlatego też, gdy znajdziemy młode nie wolno go zabierać ze sobą, w pobliżu na pewno jest jego matka.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

 SARNA(Capreolus capreolus) M.Strusiewicz 0976a

Strona 1 z 3
Pogoda Cisna z serwisu

Najbliższe wydarzenia

Brak wydarzeń

Facebook

Nasz kanał YouTube

Artykuły

Atrakcje w Bieszczadach

Ciekawe miejsca w Bieszczadach

Cerkwie, koscioły i cmentarze w Bieszczadach

Szlaki turystyczne w Bieszczadach

Szlaki rowerowe w Bieszczadach

Trasy samochodowe w Bieszczadach

Zabytki w Bieszczadach

Fauna bieszczadów

Flora bieszczadów

Ciekawostki

Ciekawi ludzie w Bieszczadach

 

Kontakt

Bieszczadzki Portal Turystyczny wbieszczadach.net Redaktor Naczelny Piotr Kutiak 663 740 066
 Potrzebujesz reklamy? ZADZWOŃ502 920 384